Θέλω να ευχαριστίσω θερμά τον φίλο μας Ιωάννη Επαμεινώνδα που έστειλε όλους τους στίχους του δίσκου .

Στίχοι από τον δίσκο "Να με φωνάξεις"
 
1. Αντέχω
  Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
  Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Πήρες τις νύχτες σου τις καληνύχτες σου
χάθηκες μεσ' τη βροχή
άφησες μια φωτογραφία για να μιλάμε μαζί
ότι παράτησες είν' όπως τ άφησες
όλα είναι ίδια εδώ
όλα βουλιάζουνε
πάντα στον ίδιο σκοπό
κι εγώ ακόμα εδώ.

Γύρω μου πρόσωπα κρύα κι απρόσωπα
απελπισμένες σιωπές
χάρτινα άσματα ροκ αποσπάσματα
απεγνωσμένες φωνές
βράδια ανότα πάντα αυτονόητα
χάνονται μεσ' τον καπνό
όνειρα ήπεια χρόνια ερείπια
πάντα στον ίδιο σκοπό
κι εγώ ακόμα εδώ.

Αντέχω ακόμα μάτια μου
Αντέχω
Σε σένα ελπίζω μάτια μου
Μόνο εσένα έχω
Αντέχω ακόμα μάτια μου
Αντέχω
Μόνο για σένα μάτια μου
Μόνο για σένα αντέχω

Έρωτες διάφοροι μόνοι κι αδιάφοροι
σέρνονται δίχως μιλιά
η εγκατάληψη σε επανάληψη
μια ιστορία παλιά
όλα είναι γνώριμα ίδια κι ανώριμα
πότε θα φύγω από δω
όλα τελειώνουνε όλα παγώνουνε
πάντα στο ίδιο σκοπό
κι εγώ ακόμα εδώ.
 

2. Καλά να πάθεις
  Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
  Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Υπάρχει στον ορίζοντα μια πύλη λευκή
μια πόρτα που περάσανε λίγοι
τα βράδια ονειρεύσαι κοιτάς προς τα κει
όμως ποτέ σου δεν την είδες ν ανοίγει.
Δεν ξέρεις δεν θυμάσαι δεν σε νοίζει γιατί
κανένας δεν θα κλάψει για σένα
διπλώνεις τ' όνομά σου σε μια κόλλα χαρτί
και το χαρίζεις σε μια ωύχτα παρθένα.
Καλά να πάθεις.

Γυρίζεις τα χαράματα κι ανάβεις το φως
κλειδώνεις την ντροπή στο συρτάρι
απ'έξω μισόγυμνος και μέσα γυμνός
ανήμπορος κοιτάς το φεγγάρι.
Δεν ξέρεις δεν θυμάσαι δεν σε νοιάζει γιατί
ανήσυχος γυρνάς στα χαμένα
μοιράζεις την ψυχή σου από δω κι από κει
όμως κανένας δεν θα κλάψει για σένα.
Καλά να πάθεις.

Εδώ δεν είναι Deutscland
εδώ είναι επαρχία
εδώ η λεπτομέρεια χτυπάει την ουσία.
Εδώ δεν είναι Disney
δεν είναι Oclahoma
εδώ ο κόσμος καίγεται και
συ κοιμάσαι ακόμα.
Καλά να πάθεις
Κοιμήσου
Καλά να πάθεις.
 

3. Στο πεζοδρόμιο (Babakos)
  Μουσική-Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης

Πιάστηκε απ' τη χειρολαβή, χτύπησε στάση
φρενάρισε το πράσινο, να κατεβεί
μου γέλασε, μου'πε προχώρησε με βιάση
να' χεις το νου σου, μη φανεί καμιά στολή

Τρεις το πρωϊ, στο Πειραιά, με λασπονέρια
χοντρά χαρτόνια, στα σκαλιά καθίσματα
Τα καραβάκια της γραμμής, για Σαλαμίνα
Αργοσαλεύαν, στου Νοτια τα κύματα

Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο
με τις κουβέντες να μυρίζουν μακελειό
Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο
κι η ανάγκη να σου φέρνει πανικό

Τριγύρω απόκληροι πρεζάκηδες φευγάτοι
σκάρτες φιγούρες χαρακίρι στις γωνιές
και κείνος έφεγγε πανσέληνος γεμάτη
μια αυταπάτη μέσα σ' όλες τις βρωμιές

Του νόμου η τάξη σε αλλόκοτα παζάρια
της προστασίας, οι κρυφοί προμηθευτές
ξανθές γυναίκες που τις μοίραζαν στα ζάρια
με τη ζωή τους ξεχρεώναν ρουφιανιές.
 

4. Σ' αγαπώ να προσέχεις
  Μουσική: Βασίλης Παπακωνστανίνου
  Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Με κοιτάς μεσ' τα μάτια
μα ποτέ σου δεν είδες
τα σβησμένα μου φώτα
τις χαμένες μου ελπίδες.
Το μηδέν του Σαββάτου της αυγής το γαμώτο
με κοιτάς και σωπαίνεις κι η σιωπή κάνει κρότο.
Με κοιτάς λες και είμαι
τρύπιο πάνω σου ρούχο
μου ζητάς να σκοτώσω
την αγάπη που σου' χώ.

Και φοβάμαι μη φύγεις
ο αέρας παγώνει
κι η καυτή σου ανάσα
το μυαλό μου θολώνει.
Και φοβάμαι μη φύγεις
μα άλλο δρόμο δεν έχεις
κι σου γράφω στο τζάμι
σ' αγαπώ να προσέχεις.

Με κοιτάς μεσ' τα μάτια
κι απορείς που δεν κλαίνε
η αγάπη δεν φεύγει
είναι μέσα μας λένε.
Κάπου αλλού ταξιδεύεις και όμως πλάϊ
μου είσαι
μέσ' την τρέλα του κόσμου μ' αγνοείς κι
αγνοείσαι.
Με κοιτάς μεσ' τα μάτια
και η μέρα τελειώνει
σαν το ήλιο που φεύγει
με κοιτάς και νυχτώνει.
 

5. Φοινικιές ('Ολα γυρίζουν)
  Μουσική-Στίχοι: Αποστόλης Μπουλασίκης

Να φεύγεις, να φεύγιες, να φεύγεις
ώσπου να βρεις τις ακτές
που χρόνια, τα χρόνια στολίζουν
με σηματάκια του χτες
οι αιώνες
ξεβαμμένες, αρχαίες εικόνες
μεγαλεία
σκονισμένα σε ράφια βιβλία
μα εσύ πρέπει πάντα να φεύγεις
να βρίσκεις τις φοινικιές
που κάθε τους λόγχη σου δείχνει
μια απ' τις παλιές σου μορφές

Γόνος, νόθος του θεού του ήλιου
καπετάνιος, σε πλωτό νου Νείλου
Αλχημίστας κι ιερέας δικαστής
Νέγρος ταξιτζής μέσα στο Χάρλεμ
Αριβίστας ζιγκολό στο Σάλεμ
Καζανόβας και Λατίνος εραστής

Λαδωμένος παλαιστής του Σούμο
Πακιστανός μούτσος σ' ένα τσούρμο
που βυθίζεται ανοιχτά των Αντιλλών
Γελαστός παλιάτσος και ακροβάτης
μεσ' το Σόχο ζόρικος προστάτης
γόης εξαθλιωμένων γυναικών

'Ολα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν
λειώνουν τελειώνουν
και ξαναρχίζουνε

'Ιωνας φιλόσοφος και ρήτωρ
Στη Σεβίλλη ταύρος επιβήτωρ
Που πεθαίνει α' του τορέρο το σπαθί
Δολοφόνος ενός πρώην τσάρου
Φύλακας ενός σβησμένου φάρου
Αμανές σε Οθωμανικό τζαμί

Στα βουνά της Αφρικής αντάρτης
ήρωας πολεμιστής σακάτης
τα παράσημα του βγάζει στο σφυρί
Μάγος του Αμαζονίου μάντης
κολασμένος συγγραφέας Δάντης
Σαμουράι πέρα στην Ανατολή.

'Ολα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν
λειώνουν τελειώνουν
και ξαναρχίζουνε

Κι όμως πρέπει πάντα να φεύγεις
να βρίσκεις τις φοινικιές
φλεγόμενες βάτους που λένε
σαν τις σειρήνες, ψευτιές
Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις
ν' ακολουθείς τις φωνές
στους δρόμους που πάντα φωτίζουν
φλεγόμενες οι φοινικιές
 

6. Η αγάπη πάει μονάχη
  Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
  Στίχοι: Ιάκωβος Αυλητής

'Ετσι είν η αγάπη σαν βήματα έξω απ την πόρτα
σαν την βροχή που γλυστράει στου πάρκου τα φώτα
μέσα στην νύχτα σε ψάχνει ποιό μόνη από πρώτα
θέλει να βρει κουράγιο να στο πει.
Ετσι είν' η αγάπη ένας άνεμος σ' άδεια μπαλκόνια
όνειρα αφήνει όταν φεύγει και κρύα σεντόνια
μες τους σταθμούς ταξιδεύει σε γκρίζα βαγόνια
και μένει πάλι μόνη στη σιωπή.

Αχ αη αγάπη
πάει μονάχη
Αχ η αγάπη
πάει ...

Όταν η αγάπη τελειώνει ζητάει να φύγει
ξέρει σ' αυτό το παιχνίδι πως ήτανε λίγη
κι όταν ξανά στο σκοτάδι σιωπή την τυλίγει
μόνη τους δρόμους παίρνει να σωθεί.

Αχ η αγάπη
μάνει μονάχη
Αχ η αγάπη
πάει ...
 

7. Μη μιλάς
  Μουσική-Στίχοι: Αποστόλης Μπουλασίκης

Νιφάδες χιονιού στο γιακά, με ναρκώνουν
Οι μπότες γλιστρούν και τ' αυτιά αγκιστρώνουν, τον ήχο
στολές, οπλισμός, μεσ' τα μάτια ο φακός
"στάσου εδώ, μέσ' το φως και κοντράρισε κάργα τον τοίχο"

Δεν είναι που ξέρω, του τοίχου να νοιώθω το χτύπο
Δεν είναι που η σκέψη κελί δε θ' αντέξει αν φύγω
Είναι κείνη η φωνή, μεσ' τη νύχτα εκεί, που μου λέει
"'Ενας χρόνος μετά είναι λίγο πιο λίγο απ' το λίγο"

Πιο κάτω απ' το κάτω, τρυπώνει η ελπίδα
και γω απ' τον πάτο μια τρύπα στο χρόνο ανοίγω
σε βλέπω, θηλιά στου καιρού μου το δίχτυ
Μαντόνα και Κίρκη στο ίδιο στημένο μοτίβο

Δεν είναι το "τσακ" του αναπτήρα που βλέπω όταν στρίβω
δεν είναι το ψεύτικο δράμα του χρόνου που κρύβω
Είναι κείνη η φωνή μεσ' τη νύχτα εκεί που μου λέει
"'Ενας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο, απ' το λίγο"

Πνίγομαι σ' ένα ποτήρι βαθύ
Σ' ένα πηγάδι του νόστου
Της πειρατείας σου η μουσική
χρόνους μετράει εντός

Μια πεταλούδα
το νου μου σκορπάει
μ' ένα βιολί που ουρλιάζει
"Μέτρα το χρόνο μ αυτό που πονάει
Κι όχι μ αυτό που τρομάζει"

Μη μου μιλάς, μη μιλάς, μη μιλάς

Στο στέκι οι φίλοι μικραίνουν το φόβο, μα εγώ σ' έχω δει
και ξανά στήνω πλάτη στο τοίχο.
Κουβένετες, σημαίες, ψυχές που σε παίρνουν, παρέες τις νύχτας, δωμάτια πίσω στο κύπο.
Στη κσλά με βία, το βλέμμα γωνία, κομμένος στα τρία το νου σ' αμνησία τυλίγω.
Το χω΄ρμα σου μένει, στα φώτα του πάρκου,
τη γέννα του δρακου στη γέννα της πάλι την πνίγω.
Χλώμιαζες όταν μιλούσα γι' αυτό και τα δεσμά του υμνούσες.
'Ο,τι μας δένει με το ουρλιαχτό, έλεγες πως τ' αγαπάς.
Μείνε λοιπόν στου καιρού τη βουή, μ' ένα θλιμμένο δοξάρι.
Δώστ' τη φωνή σου σα στείρα αμοιβή, σ' όποιον μπορεί να σε πάρει
Δεν είναι η μνήμη κερί που ζητάει να το σβήσω.
Δεν είναι που πριν και μετά από σένα θα ζήσω.
 

8. Φρόνιμα κούκλα μου
  Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
  Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

Σβήνω τα χνάρια μου δεν θα με βρείτε
ότι κι αν είπα θα το πάρω και θα φύγω
ότι κι αν έκανα δεν εξηγείται
κι απ' την αλήθεια μου την νύχτα ξετυλίγω

Σβήνω τα φώτα μου να δω πως άρχισα
τα ποιό καλά παιδιά πιστεύουν παραμύθια
γυρνάω στα πρώτα μου σε κείνα που άφησα
βλέπω ένα όνειρο που κόβει σαν αλήθεια.

Φρόνιμα κούκλα μου λέω στην ψυχή μου
όλα θα γίνουν όπως τάχουμε σχεδιάσει
στο φως θα γίνεσαι ξανά δική μου
και στο σκοτάδι θα σε χάνω μες τα δάση

Τους φόβους ξέμαθα σε κύκλους κλείνομαι
δεμένο πάνω μου το ψέμμα της ζωής μου
στα φώτα έμαθα σκιά να γίνομαι
ξένο καράβι μιας θάλασσας δικής μου.

Όμως το ψέμα μου τα βράδια λύνεται
παίρνει ζωή απ΄τη ζωή γίνεται αλήθεια
τι κι άν το αίμα μου κρασί δεν γίνεται
σκοτώνουν τα όνειρα όταν γίνονται συνήθεια.

Φρόνιμα κούκλα μου λέω στη ψυχή μου
όλα θα γίνουν όπως τάχουμε σχεδιάσει
στο φως θα γίνεσαι ξανά δική μου
και στο σκοτάδι θα σε χάνω μεσ' τα δάση.
 

9.  Καμπαρντίνα
  Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
  Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Φορούσε άσπρη καμπαρντίνα
και βάδιζε στον κόσμου του
κομμάτια έγινε η βιτρίνα
που βρέθηκε στο δρόμο του
κόβει τη νύχτα η σειρήνα
τα μπλόκα μπαίνουν στη σκηνή
τον τύλιξαν στην καμπαρντίνα
και τον αδιάσαν στο κελί.
Μόνο η βροχή ξέρει
μόνο η βροχή ξέρει και λέει τραγούδι βουβό
Μόνο η βροχή κλαίει
μόνο η βροχή κλαίει μ' ένα τραγούδι μισό.

Τη φυλακή δεν την μπορούσε
θα φύγω είπε κι από δω
η σήραγγα τον οδηγούσε
απ' έξω στο άπιαστο κενό.
Αέρας μπαέινει στο κελί του
ξυπνάει όλη η φρουρά
στοίχημα βάλαν τη ζωή του
μην τους ξεφύγει άλλη φορά.

Γαλόνια χάσαν την τιμή τους
κυκλώσαν όλη την Αθήνα
με τη χαμένη υπόληψη τους
να κυνηγάει μια άσπρη καμπαρντίνα.

Μόνο η βροχή ξέρει
μόνο η βροχή ξέρει και λέει τραγούδι βουβό
Μόνο η βροχή κλαίει
μόνο η βροχή κλαίει μ ένα τραγούδι μισό.

Φορούσε άσπρη καμπαρντίνα
και βάδιζε το δρόμο του
οι σφαίρες βγήκαν απ' τα σκίνα
και χώθηκαν στον ώμο του
έμεινε λίγο σαστισμένος
μπερδεύτηκε το βήμα του
"σκέφτηκε" είμαι σκοτωμένος
και μπήκε μες στο μνήμα του.

'Υστερα βγήκε ο δολοφόνος
κρατώντας ένα δίκανο
Δήλωσε: Τι ωραίος φόνος
και μ' έλεγαν ανίκανο.

Μόνο η βροχή ξέρει μόνο η βροχή ξέρει
και λέει τραγούδι βουβό
Μόνο η βροχή κλαίει μόνο η βροχή κλαίει
μ' ένα τραγούδι μισό ...
 

10. Αλλάζεις
  Μουσική-Στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος

Δεν με φτάνουν τα φώτα του δρόμου
είμαι πλάι σου αμίλητος πια
σαν φαντάρος που στέκει επ' ώμου.

Οι πολύχρωμες νότες σου φύγαν
δεν ξεχνώ τα μαβιά σου φιλιά
και τις όμορφες πόρτες που ανοίγαν.

Αλλάζεις
το νοιώθω αλλάζεις
μ' αυτό που ποθούσα δεν μοιάζεις.
Αλλάζεις
το βλέπω αλλάζεις
ξεχνιέσαι ολοένα κι αδειάζεις.

Το τσιγάρο στα χέρια μου σβήνει
και οι ώρες που φεύγουν αργά
είναι κάτι σαν φως που μ' αφήνει.

Ζωγραφίζω λοιπόν τ' άρωμά σου
με στιχάκια με λόγια φτηνά
κι ένα ψέμμα με δένει κοντά σου.

Αλλάζεις
το νοιώθω αλλάζεις
μ' αυτό που ποθούσα δεν μοιάζεις
Αλλάζεις
το βλέπω αλλάζεις
ξεχνιέσαι ολοένα κι αδειάζεις.
 

11. Η σκοπιά
  Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
  Στίχοι : Ιάκωβος Αυλητής

Θεσσαλονίκη δυο τέσσερις σκοπιά
πίσω απ' του Δήμου το παλιό μηχανουργείο
με την καρδιά να σεργιανάει στα παλιά
κι έχει ένα κρύο.

'Ολα τα βρήκε το περίπολο καλά
μα πέντε μήνες έχω γράμμα σου να πάρω
φυσάει βαρδάρης και δεν έμεινε καρδιά
ούτε στιγάρο.

Μ'ονο μια σκέψη με τρομάζει αληθινά
που πιο πολύ κι από το θάνατο φοβάμαι
μην κάνει έφοδο η ζωή μου ξαφνικά
και γω κοιμάμαι.

Τέταρτο νούμερο στο μάτι του χιονιά
το ξέρω δεν θα με νοιαστείς κι αυτό το βράδυ
στα πέντε μέτρα θα με στήσεις στη γωνιά
και στο σημάδι.

Μόνο μια σκέψη με τρομάζει αληθινά
που πιο πολύ κι από το θάνατο φοβάμαι
μην κάνει έφοδο η ζωή μου ξαφνιά
και γω κοιμάμαι.
 

12. Η σούπα
  Μουσική-Στίχοι: Αποστολος Μπουλασίκης

Αν είναι ν' αποκοιμηθώ και να πνιγώ στη σούπα
θα σκαρφαλώσω να σωθώ, στης μάγισσας τη σκούπα
Ν' αρχίσω τα φακίρικα, με φίλτρα και με μάγια
και να τους στείλω κήρυκα τη μοναξιά τη κάργια
Να μείνουν στα αζήτητα, όλες οι εξουσίες
Να τις πατούν αλύπητα, οι αμαξοστοιχίες

Και γω σαν το αεράκι
στο' ουρανού το μπαλκονάκι
φουσκωμένο μπαλονάκι
να τους κάνω μπαμ
να παθαίνουν οι λακέδες
της ζωής μου οι χαβαλέδες
κι όλοι αυτοί οι σκερβελέδες
μόνιμο σαρδάμ

Αν είναι να' μαι αριθμός στατιστικής αξίας
καλύτερα πρωθυπουργός της πλήρους απραξίας
κι αν πρέπει να συναλλαγώ, με την οικονομία
τους τραπεζίτες προτιμώ στην οδοντοστοιχία,
μ' αν πρέπει να' μαι συνεργός στο μπάχαλο του κόσμου,
ας γίνω πυροτεχνουργός και ένα φυτίλι δωσ' μου
 

13. Να με φωνάξεις
  Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
  Στίχοι : Βασίλης Γιαννόπουλος

'Οταν δακρύζεις περιμένοντας την 'Ανοιξη
όταν κρυώνεις
όταν δαγκώνεις με παράπονο τα χείλια σου
όταν ματώνεις.
όταν οι δρόμοι σου τελειώνουνε απότομα,
όταν δεν θα' χεις που να πας και που να κλάψεις,
όταν βουλιάζεις στο περίπου και στο τίποτα,
να με φωνάξεις.

'Οταν με σάλπιγγες ξυπνήσεις και με τύμπανα
όταν σε πιάσουν,
όταν θα ψάχνεις στο ταβάνι την εξώπορτα
όταν σε σπάσουν,
όταν τα λόγια σου θα πεφτουνε στο πάτωμα,
όταν οι φίλοι σου σ' αφήσουν να ρημάξεις,
όταν σε φτύσουνε οι πρόχειρες αγάπες σου,
Να με φωνάξεις

'Οταν θ' ανέβεις σ ένα χάρτινο αερόστατο
όταν πετάξεις,
όταν θα πέσεις κάποια νύχτα από τα σύννεφα
όταν τρομάξεις,
όταν θα ψάχνεις την ουσία με την γλώσσα σου,
όταν φοβάσαι τον καθρέφτη να κοιτάξεις,
όταν στραβώσει το μυαλό σου επικίνδυνα,
Να με φωνάξεις

Φώναξε με φώναξε με με τα κύματα,
κατακόκκινο φεγγάρι δωσ' μου βήματα.
Να με φωνάξεις.